پرداخت‌های مخفی پلی‌گان؛ برد برای بانک‌ها یا شکست برای سایفرپانک‌ها

بسیاری از ما وارد دنیای کریپتو شدیم چون می‌خواستیم از چشم‌های کنجکاو بانک‌های بزرگ و رگولاتورهای دولتی دور باشیم. اما وقتی به جابه‌جایی واقعی پول نگاه می‌کنید، می‌بینید که بازیگران بزرگ فقط دارند دیوارهای باغ‌های محصور خودشان را بلندتر می‌کنند. عرضه اخیر پرداخت‌های مخفی استیبل‌کوین در پلی‌گان، نمونه بارزی از این تغییر مسیر است. این یک دستاورد فنی است، اما سوالی را پیش می‌کشد که هر سرمایه‌گذار محتاطی باید بپرسد: آیا پرداخت‌های مخفی استیبل‌کوین قانونی هستند؟ پاسخ کاملاً به این بستگی دارد که چه کسی کلیدها را در دست دارد و چه کسی گزارش‌ها را ارسال می‌کند.

دلیل نیاز مؤسسات به حریم خصوصی

برای یک شرکت بزرگ یا یک صندوق پوششی (Hedge Fund)، حریم خصوصی به معنای مخفی کردن پول از دست اداره مالیات نیست. بحث بر سر اسرار تجاری است. اگر یک شرکت بزرگ ۵۰۰ میلیون USDC را به یک آدرس خاص منتقل کند، کل بازار می‌تواند این موضوع را در مرورگر بلاک‌چین ببیند. تریدرها شروع می‌کنند به front-run کردن معاملات آن‌ها و رقبا دقیقاً می‌فهمند چه چیزی می‌خرند. به همین دلیل است که مؤسسات از شفافیت بلاک‌چین‌های عمومی متنفرند.

پلی‌گان سعی دارد با اجازه دادن به تراکنش‌های "مخفی" یا shielded این مشکل را حل کند. یعنی مبلغ و فرستنده از دید عموم مخفی می‌ماند، اما سیستم همچنان اجازه "افشای انتخابی" را می‌دهد. به زبان ساده، شرکت می‌تواند داده‌ها را از دنیا مخفی کند اما آن‌ها را به حسابرس یا رگولاتور نشان دهد.

من مدتی است روند ورود بانک‌ها به استیبل‌کوین‌ها را دنبال می‌کنم. از صدور مجوز توکن‌های بانکی در هنگ‌کنگ گرفته تا تلاش بانک‌های اروپایی برای سرعت بخشیدن به تسویه حساب‌های بین‌المللی، هدف همیشه یکی است. آن‌ها سرعت بلاک‌چین را می‌خواهند، اما بدون "ریسک" شفافیت واقعی. پلی‌گان دقیقاً همان چیزی را می‌دهد که آن‌ها می‌خواهند.

چرا این موضوع شبیه یک سازش است

من حس تردیدی نسبت به این اتفاق دارم. از یک طرف، برای جذب سرمایه بیشتر به اکوسیستم، این یک حرکت هوشمندانه است. اما از طرف دیگر، انگار داریم سیستم بانکی قدیمی را روی یک دفتر کل جدید بازسازی می‌کنیم.

این "سپر" یا شیلد، آن نوع حریم خصوصی نیست که در روزهای اول مونرو (Monero) یا زدکش (Zcash) دیدیم. این یک حریم خصوصی "قانون‌مدار" است. اگر هدف این باشد که سیستم برای وزارت خزانه‌داری آمریکا یا مورگان استنلی پذیرفتنی باشد، پس این پروژه موفق است. اما اگر هدف حاکمیت مالی باشد، این فقط یک لایه کنترل دیگر است.

وقتی به بازار فعلی نگاه می‌کنم، با ارزش بازار کل ۲.۶۶ تریلیون دلاری و تسلط همچنان بالای بیت‌کوین، واضح است که روایت "مؤسساتی" دارد پیروز می‌شود. بانک‌ها برای این نیامده‌اند که توسط کریپتو متحول شوند، بلکه آمده‌اند تا تکنولوژی را ببلعند و قدرت را حفظ کنند. برای ما در ایران که با تحریم‌ها و محدودیت‌های دسترسی به سیستم بانکی جهانی دست‌وپنجه نرم می‌کنیم، این موضوع یادآور این است که قدرت همیشه راهی برای کنترل دسترسی‌ها پیدا می‌کند.

ریسک‌ها کجا مخفی شده‌اند

بزرگترین ریسک در اینجا مشکل "در پشتی" یا backdoor است. اگر یک پروتکل طوری طراحی شود که "مطابق با قوانین" باشد، یعنی مکانیزمی برای شناسایی کاربران وجود دارد. مدام به این فکر می‌کنم که چه اتفاقی می‌افتد وقتی یک دولت تصمیم بگیرد "افشای انتخابی" را به "افشای اجباری" تبدیل کند.

وقتی زیرساختی می‌سازید که رگولاتورها بتوانند به تراکنش‌های "خصوصی" سرک بکشند، دیگر نمی‌توانید آن را پس بگیرید. ما به سمتی می‌رویم که استیبل‌کوین‌های شما اساساً تبدیل به حساب‌های بانکی دیجیتال با نامی متفاوت شوند.

اگر شما هم نگران این سطح از نظارت هستید، شاید ابزارهایی را ترجیح دهید که به "سپرهای" متمرکز تکیه نمی‌کنند. برای کسانی که واقعاً به حریم خصوصی اهمیت می‌دهند، من متوجه شدم که استفاده از سرویس‌های غیرامانی مثل StealthEX گزینه بهتری است. آن‌ها نیازی به ثبت حساب ندارند و از کوین‌های حریم خصوصی پشتیبانی می‌کنند، که با "حریم خصوصی رگوله‌شده‌ای" که پلی‌گان به بانک‌ها می‌فروشد، زمین تا آسمان فرق دارد.

نظر نهایی من

پلی‌گان دارد کاری را می‌کند که در آن بهترین است: ساختن پلی برای دنیای شرکت‌های بزرگ. آن‌ها سعی ندارند دنیا را از دست بانک‌ها نجات دهند، بلکه می‌خواهند بانک‌ها در استفاده از شبکه آن‌ها احساس راحتی کنند.

آیا این برای قیمت توکن خوب است؟ شاید. پذیرش مؤسساتی معمولاً نقدینگی می‌آورد. آیا برای فلسفه کریپتو خوب است؟ احتمالاً نه. اما من از سال ۲۰۱۹ یاد گرفته‌ام که بازار به فلسفه آن‌قدر اهمیت نمی‌دهد که به این اهمیت دهد چه کسی بهینه‌ترین راه را برای جابه‌جایی پول فراهم می‌کند.

منتظر می‌مانم ببینم آیا لایه‌های دوم دیگر هم از این مدل "حریم خصوصیِ تطبیقی" کپی می‌کنند یا نه. اگر این اتفاق بیفتد، دیگر می‌توانیم دست از این ادعا برداریم که بخش "عمومی" در بلاک‌چین‌های عمومی واقعاً برای همه است. دارد تبدیل می‌شود به یک دفتر کل عمومی برای ما و یک دفتر کل خصوصی برای آن‌ها.