بانک‌ها بالاخره شبکه کریپتوی خودشان را ساختند؛ چرا این اتفاق یک مشکل بزرگ است؟

بانک‌های غول‌پیکر آمریکا دیگر فقط از دور تماشا نمی‌کنند. جی‌پی مورگان، بانک آمریکا و سیتی‌بانک حالا دارند به سمت یک شبکه مشترک برای سپرده‌های توکنایز شده می‌روند. برای خیلی‌ها، این همان «پذیرش سازمانی» است که سال‌هاست قولش را می‌شنویم. اما اگر واقعاً به مکانیسم این کار نگاه کنید، باید بپرسید: اصلاً سپرده‌های توکنایز شده بانکی چیستند و چرا وجود دارند؟ در تجربه من، وقتی بانک‌ها «نوآوری» می‌کنند، قصد ندارند پول شما را آزاد کنند. آن‌ها فقط می‌خواهند مزایای بلاک‌چین را بردارند و بخش‌هایی که از آن متنفرند، یعنی تمرکززدایی و مقاومت در برابر سانسور را حذف کنند. ما قبلاً برای پیش‌زمینه بیشتر، موضوع راه‌اندازی استیبل‌کوین HSBC را پوشش دادیم.

دلیل توجیه شبکه‌های تحت مدیریت بانک‌ها

از نظر فنی، حرف بانک‌ها منطقی است. جابه‌جایی پول بین بانک‌های سنتی کند، قدیمی و وابسته به سیستم‌های عهد بوق است. با قرار دادن سپرده‌ها روی یک دفتر کل (ledger)، آن‌ها می‌توانند پرداخت‌ها را تقریباً آنی تسویه کنند. دیگر لازم نیست روزها منتظر بمانند تا یک حواله بانکی تایید شود، چون خودِ توکن نماینده پول است.

برای یک مشتری شرکتی معمولی، این یک برد است. سریع‌تر و ارزان‌تر است. اگر شرکت بزرگی باشید که میلیاردها دلار جابه‌جا می‌کند، یک «بانک-کوین» که کاملاً رگولاتور شده و توسط یک نهاد سیستمی پشتیبانی می‌شود، خیلی جذاب‌تر از یک دارایی پرنوسان یا استیبل‌کوینی است که توسط شرکتی صادر شده که شاید فردا با فشار‌های قانونی روبرو شود.

قوی‌ترین استدلال مخالفان

طرفداران این جریان (bulls) به شما می‌گویند که این همان پلی است که نیاز داریم. آن‌ها ادعا می‌کنند این شبکه‌ها در نهایت به بلاک‌چین‌های عمومی متصل می‌شوند و تریلیون‌ها دلار پول «واقعی» را وارد اکوسیستم می‌کنند. آن‌ها این را آخرین قدم برای تبدیل کریپتو به بخشی مشروع از سیستم مالی جهانی می‌بینند.

تا حدی حق دارند. اگر بزرگ‌ترین بانک‌های دنیا شروع به استفاده از دارایی‌های توکنایز شده کنند، لوله‌کشی مالی جهان تغییر می‌کند. این کار می‌تواند کل سیستم را بهینه‌تر کند. اما بهینه‌سازی با آزادی یکی نیست.

نظر من در این مورد

مشکل اینجاست. ما داریم شاهد یک شکاف بین «پول روی شبکه» (on-chain cash) و «کریپتو» می‌شویم. استیبل‌کوین‌هایی مثل USDC و USDT طراحی شدند تا به مردم جایگزینی برای سیستم بانکی سنتی بدهند. آن‌ها به شما اجازه می‌دهند بدون اجازه گرفتن از بانک، ارزش دارایی خود را جابه‌جا کنید. برای ما که در مناطق تحت تحریم هستیم و دسترسی به سیستم بانکی جهانی نداریم، همین استقلال است که کریپتو را حیاتی می‌کند.

سپرده‌های توکنایز شده دقیقاً نقطه مقابل این هستند. آن‌ها فقط حساب‌های بانکی با یک بسته‌بندی جدید و شیک‌اند. بانک هنوز صاحب دفتر کل است. آن‌ها می‌توانند موجودی شما را مسدود کنند، تراکنش‌هایتان را سانسور کنند و تصمیم بگیرند چه کسی اجازه شرکت در شبکه را دارد. ما قبلاً پذیرش استیبل‌کوین‌ها توسط بانک‌ها در اروپا را بررسی کردیم و الگوی کار دقیقاً همین است. بانک‌ها سرعت بلاک‌چین را می‌خواهند، اما کنترل اتاق مدیریت را نمی‌خواهند رها کنند.

به نظر من این وضعیت ریسک بزرگی برای «تخلیه سپرده‌ها» ایجاد می‌کند. اگر بانک‌ها بتوانند نسخه‌ای توکنایز شده از پول شما را ارائه دهند که سریع‌تر و راحت‌تر باشد، انگیزه کمتری دارند که اجازه دهند شما آن پول را به پروتکل‌های غیرمتمرکز (DeFi) منتقل کنید. آن‌ها در واقع دارند یک «باغ محصور» می‌سازند. می‌خواهند شما جادوی بلاک‌چین را تجربه کنید، اما هرگز از اکوسیستم آن‌ها خارج نشوید.

واقعیت بازار فعلاً

جالب است که این اتفاقات درست زمانی می‌افتد که بقیه بازار در وضعیت پانیک مطلق هستند. شاخص ترس و طمع روی عدد ۱۳ است، یعنی ترس شدید. بیشتر معامله‌گران خرد دارند به سقوط S&P 500 نگاه می‌کنند و می‌پرسند آیا کف قیمت اصلاً شکل گرفته یا نه. در همین حال، بانک‌ها با خونسردی در حال ساخت زیرساختی هستند تا دقیقاً همان چیزهایی را جایگزین کنند که کریپتو را در ابتدا جذاب می‌کرد.

در حالی که بانک‌ها باغ‌های محصور خود را می‌سازند، من هنوز به اهمیت نگهداری شخصی دارایی‌ها (self-custody) باور دارم. اگر دارایی‌هایتان را به این شبکه‌های «بانک-محور» منتقل کنید، در واقع کلیدهای خود را پس می‌دهید. به همین دلیل همیشه به مردم می‌گویم دارایی‌های اصلی‌شان را آفلاین نگه دارند. من از Ledger Nano X استفاده می‌کنم چون بلوتوث دارد و مدیریت موبایلی‌اش راحت است، اما کلیدهای خصوصی من را کاملاً دور از اینترنت نگه می‌دارد. شاید چیز کوچکی به نظر برسد، اما در دنیایی که بانک‌ها سعی می‌کنند همه چیز را توکنایز کنند، داشتن کلیدهای خودتان تنها راه واقعی برای اطمینان از این است که واقعاً مالک پولتان هستید.

جنگ بر سر لایه تسویه، جنگ تکنولوژی نیست. جنگ قدرت است. آیا آینده‌ای می‌خواهیم که در آن پول یک ابزار عمومی باشد، یا آینده‌ای که پول یک محصول شرکتی است؟ من می‌دانم کدام یک را ترجیح می‌دهم.

اخبار را در صرافی منتخب ما معامله کنید: MEXC